Mees en de lege tube

Mees stond op haar krukje en poetste haar tanden. Boven, onder, voor, achter. Ze was bijna klaar. Alleen de tanden helemaal achterin moesten nog, en die wilde ze extra schoon hebben.

Maar het schuim op haar borstel was op. Mees pakte de tube tandpasta en kneep in het midden.

“Pfff,” deed de tube. Er kwam alleen lucht uit.

“Nou zeg,” zei Mees.

Op de rand van het bad zat Pim, de kat. Hij was niet voor de tandpasta gekomen. Hij zat daar voor de kraan, want de kraan druppelde, en Pim vond druppels het mooiste wat er was. Plop. Plop.

Mees kneep harder, met twee handen. Haar vingers werden wit.

“Pfff,” deed de tube weer.

Toen tikte ze de tube op de rand van de wastafel. Tok, tok, tok. Pim keek even om, maar toen viel er weer een druppel en keek hij snel terug.

Er kwam nog steeds niets uit. Mees ging zitten en keek naar de tube. Boven was hij plat. Onderaan was hij dik en vol.

“Oh,” zei ze zachtjes. “De pasta zit helemaal onderin!”

Ze pakte de tube bij het dunne eind en rolde hem op, van onderen naar boven, zoals je een slaapzak oprolt. Rol, rol, rol. Het werd een strak rolletje.

Er kwam een witte slang uit de tube, recht op de borstel. Pim keek er nu wél naar, met grote ogen.

“Dat is niet voor jou,” zei Mees.

Ze poetste de tanden achterin. Boven, onder, voor, achter. Ze spoelde en wreef met haar vinger over haar tanden. Piep, piep. Zo glad als kleine kiezelstenen in een beek.

Mees deed het licht uit. In het donker hoorde ze de kraan nog één keer druppelen. Plop. Haar mond voelde koel en fris, en Pim sprong zacht van het bad en liep achter haar aan.