Bahçedeki Küçük Yıldız

Mina'nın bahçesinde bir kiraz ağacı, bir de eski bir kova vardı.

Bir akşam gökten pat! diye bir şey düştü. Mina koştu. Marulların arasında küçük bir yıldız yatıyordu. Bir simit kadardı ve bitmek üzere olan bir lamba gibi solgun yanıyordu.

"Eve dönmek istiyorum," dedi yıldız ince sesiyle. "Ama çok ağırım."

"Ben seni geri götürürüm," dedi Mina. "Uyumadan önce."

Önce yıldızı iki eliyle havaya fırlattı. "Yukarı, yukarı, küçük yıldız!" Yıldız azıcık yükseldi, sonra pat! marulların üstüne düştü.

Mina kiraz ağacına tırmandı. Yıldızı en yüksek dala koydu. Yıldız bir an durdu, sonra kaydı ve yine yere yuvarlandı.

"Of," dedi Mina ve yanına oturdu.

Bu sırada bahçenin köşesinde bir kirpi hışır hışır yürüyordu. Salyangoz arıyordu. Yıldızla hiç işi yoktu. Burnunu yapraklara sokup ilerledi, ilerledi, sonra kovaya çarptı. Tangır! Kova kirpinin başına geçti. Kirpi kovayla birlikte kendi etrafında dönmeye başladı.

Mina kahkahayı bastı. "Hah hah hah!"

Tam o sırada yıldız parladı. Sarı sarı, sıcacık.

"Aa!" dedi Mina. "Ben gülünce parlıyorsun!"

Mina yıldızı avucuna aldı. Burnunu kırıştırdı, dilini çıkardı, kirpi gibi hışır hışır yürüdü. Güldü, güldü. Yıldız her seferinde biraz daha parladı. Biraz daha hafifledi.

Kirpi kovayı sonunda çıkardı. "Hapşu!" dedi. Mina'nın kahkahası bahçeye yayıldı.

Yıldız avucundan usulca kalktı. "Yukarı, yukarı, küçük yıldız," diye fısıldadı Mina. Yıldız kiraz ağacının üstüne çıktı, damların üstüne çıktı, sonra gökyüzündeki yerini buldu.

Mina çimenlerin üstünde durdu. Yukarıda küçük bir ışık göz kırptı. Kirpi bir köşede çıtır çıtır bir salyangoz yiyordu. Mina'nın yanakları hâlâ sıcacıktı.