Tek Benekli Ela

Ela, bahçedeki tek benekli uğur böceğiydi. Öteki uğur böceklerinin sırtında yedişer benek vardı. Ela'nın sırtında yalnızca bir tane.

Bir akşam bahçenin köşesindeki fener maviye döndü. Bu bahçede herkes bilirdi: Fener mavi yanarsa o gece yağmur yağmaz. O gece uğur böcekleri dans ederdi.

Ela bunu herkese söylemek istedi. Bir yaprağa çıktı ve bağırdı:

– Mavi fener yandı, dansa gelin!

Sesi küçücüktü. Kimse duymadı.

Yanından bir karınca geçiyordu. Sırtında koca bir ekmek kırıntısı vardı.

– Karınca kardeş, herkese söyler misin? Mavi fener yandı, dansa gelin!

– Eve yetişmem lazım, ama söylerim, dedi karınca ve koşturdu.

Karınca yolda uykulu salyangoza seslendi. Hızlı konuştuğu için salyangoz yanlış duydu. Salyangoz da yavaş yavaş, yaprak yaprak fısıldadı. Haber uğur böceklerine varınca şöyle olmuştu:

– Mavi kedi geldi, saklanın!

Vızz! Bütün uğur böcekleri yapraklığın altına girdi.

Ela yetiştiğinde bahçe bomboştu.

– Kedi yok! diye bağırdı. Fener var!

Yaprakların altından hiç ses çıkmadı. Ela bir yapraktan öbürüne koştu, ama kimse çıkmadı.

Ela durdu. Fenerin mavi ışığı büyük bir yaprağa vuruyordu. Ela bir fikir buldu. Fenerin camına tırmandı ve kanatlarını açtı. Yaprağın üstünde kocaman, yuvarlak, siyah bir gölge belirdi. Gölge sağa gitti, sola gitti, zıpladı.

Önce bir uğur böceği başını çıkardı.

– Bu kedi değil, dedi. Bu bir benek!

– Tek benek! dedi bir başkası.

Hepsi yapraktan fırladı. Yedi benekliler de geldi, kanatlarını çırptılar. Ela cama tutunmuş, gölgesini sallıyordu. Mavi fener yanıyordu, yapraklar hışırdıyordu, bahçe baştan başa dans sesiyle doldu.